Kategoria: Biznes, Informatyka | Opublikowano dania 13-01-2010
Centrum danych, zwane również farmą serwerów, to obiekt, w którym zgromadzone są systemy komputerowe i inne systemy powiązane, takie jak systemy telekomunikacyjne i pamięci masowych. Na ogół zawiera również zapasowe lub redundantne systemy zasilania, redundantne połączenia transmisji danych, systemy kontroli środowiska (np. klimatyzacji, tłumienia ognia) i urządzenia zabezpieczające.
Historia
Centra przetwarzania danych mają swoje korzenie w ogromnych salach komputerowych z początków okresu przemysłu komputerowego. Wczesne systemy informatyczne były skomplikowane w obsłudze i utrzymaniu i wymagały specjalnych warunków, w których mogłyby działać. Do połączenia wszystkich elementów niezbędnych było wiele kabli, a do pomieszczenia i organizacji sprzętu stworzono wiele nowych metod i urządzeń, takich jak: standardowe stojaki (rack) do montażu urządzeń, podłogi podniesione i kanały kablowe (zainstalowane pod sufitem lub pod podłogą podniesioną). Stare komputery wymagały też dużych ilości energii elektrycznej oraz chłodzenia w celu uniknięcia przegrzania. Ważne było bezpieczeństwo – komputery były drogie i często były wykorzystywane do celów wojskowych. Zostały opracowane również podstawowe wytyczne projektowe dla kontroli dostępu do sali komputerowej.
W okresie ożywienia przemysłu mikrokomputerowego, a zwłaszcza w latach 1980-tych, komputery zaczęły być stosowane wszędzie, w wielu przypadkach z niewielką lub żadną troską o wymagania operacyjne. Jednak, w miarę, jak złożoność technologii informatycznych zaczęła wzrastać, firm zaczęły coraz bardziej uświadamiać sobie konieczność kontroli zasobów informatycznych. Wraz z pojawieniem się technologii klient-serwer w latach 1990-tych, mikrokomputery (obecnie zwane „serwerami”) zaczęto gromadzić w starych salach komputerowych (tzw. „serwerownie„). Dzięki dostępności niedrogich urządzeń sieciowych, w połączeniu z nowymi standardami okablowania sieci, możliwe było wykorzystanie zaprojektowanie hierarchicznej struktury, w której serwery mogły być gromadzone w specjalnych pomieszczeniach w firmie. Mniej więcej w tym czasie zaczął zdobywać popularność termin „centrum danych”, określający specjalnie zaprojektowane pomieszczenia komputerowe.
Boom na centra danych nastąpił w czasach bańki internetowej (ang. dot com bubble). Firmy potrzebowały szybkiej łączności z Internetem i nieprzerwanego działania dla wdrażania systemów i utrzymywania obecności w Internecie. Instalacja takiego sprzętu nie była opłacalna dla wielu mniejszych firm. Wiele firm rozpoczęło budowę bardzo dużych obiektów, zwanych internetowymi centrami danych (ang. IDC), które zapewniały przedsiębiorstwom gamę rozwiązań dla wdrażania i eksploatacji systemów. Powstały nowe technologie i procedury adekwatne do skali i wymogów operacyjnych takich środowisk i systemów. Procedury te ostatecznie zostały zaadaptowane również w prywatnych centrach danych z racji praktycznej przydatności, a niektóre z nich objęły również serwerownie, także z racji praktycznej przydatności.
W chwili obecnej, projektowanie, budowa i działanie centrów danych jest dobrze znaną dyscypliną. Dokumenty standaryzujące wydane przez branżowe stowarzyszenia, takie jak TIA (Telecommunications Industry Association – Stowarzyszenie Przemysłu Telekomunikacyjnego), określają wymagania dotyczące projektowania centrów danych. Istniejące dobrze znane operacyjne wskaźniki dostępności centrum przetwarzania danych mogą być wykorzystane do oceny biznesowego wpływu przerw w działalności. Jest jeszcze wiele do zrobienia na rzecz rozwoju w dziedzinie praktyki operacyjnej, a także przyjaznego dla środowiska projektowania centrów danych.
Centra przetwarzania danych są zwykle bardzo drogie w budowie i utrzymaniu. Na przykład nowe centrum danych Amazon.com o powierzchni 116 000 m kw. w Oregon ma kosztować do 100 milionów dolarów.
Powiązane wpisy: