Zjawisko pękania jest podstawowym elementem ograniczającym możliwość odkształcania materiałów w trakcie obróbki plastycznej. Poznanie warunków sprzyjających zjawisku rozwarstwiania w danych warunkach procesu pozwala na określenie metody skutecznego unikania go. Problem ma ważkie znaczenie w analizie procesów najbardziej skomplikowanych, na przykład w równoległym plastycznym odkształcaniu materiałów o innych parametrach celem uzyskania oczekiwanego efektu.
Postęp wiedzy i wymagania stawiane nowoczesnym materiałom uzasadniają prowadzenie badań powiązanych z otrzymaniem nie tylko nowoczesnego procesu technologicznego, ale także prac nad usprawnieniem samego procesu projektowania, z wykorzystaniem jego teoretycznego modelowania. Taka sytuacja powoduje, iż inżynieria materiałowa jest szybko rozwijającą się dziedziną wiedzy praktycznej.
Oczekiwania stawiane materiałom przez nowoczesną, nieustannie rozwijającą się technologię nie mogą być już w wielu sytuacjach zaspokajane przez istniejące materiały konstrukcyjne, nawet po zastosowaniu wobec nich wielu procesów zmieniających ich właściwości mechaniczne. Ostatnie lata przynoszą rozwój nowej grupy materiałów, w tym materiałów kompozytowych, które powszechnie uważa się za materiały przyszłości. Możliwości połączenia ze sobą materiałów o odmiennych właściwościach mechanicznych i różnorodnych formach geometrycznych stwarza wspaniałe perspektywy w dziedzinie tworzenia nowych materiałów o ciekawych, zamierzonych z góry cechach. Ważnym rodzajem pośród materiałów kompozytowych są kompozyty warstwowe typu rdzeń – powłoka oraz typu „kanapka”. Jednym ze sposobów pozyskania wymienionych materiałów kompozytowych jest technologia przeróbki plastycznej, a w szczególności proces wyciskania.
Powiązane wpisy: